Na początku XVIII w. założono w Bojadłach ogród ozdobny. Posiadał on układ osiowy, z rozmieszczonymi symetrycznie parterami haftowymi, jak pokazuje rycina Friedricha Bernharda Wernhera z około 1750 r. W 1738 r. wytyczono kanał biegnący równolegle do drogi między pałacem a ogrodem, zachowany do dziś. Kanał ten przecinał główną oś widokową w formie alei, na odcinku do kanału obsadzonej żywopłotem, zaś za kanałem – wysokimi drzewami. Od strony zachodniej do ogrodu przylegał ogród warzywny. W XIX w. ogród przekształcono w park.
Unikatowe założenie, którego dominantę stanowi pałac, składa się z parku, dwóch kordegard, dwóch oficyn, domku ogrodnika oraz folwarku. Układ przestrzenny, zachowany do dziś w niezmienionej formie od XVIII w., odbiega od francuskiego schematu, jaki stosowano w okresie baroku, kiedy to pałac sytuowano między dziedzińcem a ogrodem. W Bojadłach rezydencja znalazła się po jednej stronie drogi dojazdowej, po drugiej natomiast założono ogród ozdobny. Dwie bliźniacze kordegardy przy bramie pałacowej prowadzącej na dziedziniec honorowy, zwieńczone hełmami baniastymi z latarniami, pochodzą z lat 1734-1735. Pałac wraz z parkiem otacza ogrodzenie z około 1770 r., w którym umieszczone są dwie bramy – pałacowa i parkowa. Filary obu bram wieńczyły pierwotnie bogato zdobione rokokowe wazony (obecnie zaginione).
